۱۴۷- مولانا کمال الدین حسین
از سام میرزا صفوی در تذکرهٔ تحفهٔ سامی - صحیفهٔ دوم در ذکر سادات و علما - صحیفهٔ دوم - در ذکر علماء
ولد رشید حکیم مذکور است نفس نفیسش تریاق فاروق داروخانه فاذا مرضت فهو یشفین و قدم شفا اثرش نجات بخش ما هو شفاء و رحمه للعالمین در علم طب ید بیضا داشت و در علم حکمت نفس مسیحا، در فضایل و سایر اقسام علوم عل تفوق میافراشت، خطش رقم نسخ بر تعلیق استادان می کشید و سلیقه موزونش در بیت الفضایل زمانه فرید بود، در شهور سنه ثلاث و خمسین و تسعمایه بسیآت فوات مبتلا شده بمطب عدم خرامید این دو مطلع از اوست :
غنچه ای پر از در و گوهر، دهن میخوانیش
میفشانی از دهن گوهر، سخن میخوانمش
یاقوت آبدار لبت قوت جان دهد
لب تشنه را بچشمه حیوان نشان دهد
نظرات
در حال بارگذاری نظرات
لطفاً صبر کنید...