شمارهٔ ۲۹

از سلیم تهرانی در دیوان اشعار - رباعیات

دردا که ز دست، یار بگزیده برفت

آرام و قرار دل غمدیده برفت

شد دیده سفید و دل سیاه است، که گفت؟

کز دل برود هر آنچه از دیده برفت

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۲۸

بعدیشمارهٔ ۳۰

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید