مثنویات
از مجموعه اشعار سلیم تهرانی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱ - در تعریف کشمیر و توصیف راه آن
سخن هرجا ز صنع کردگار است گواه پای برجا کوهسار است خصوصا کوه گردون قدر کشمیر که تیغش می زند بر ابر شمشیر نگویم کوه، ابدا…
شمارهٔ ۲ - مثنوی در باب نابسامانی اوضاع زمان
نبینم خوش زمین و آسمان را به خیر آرد خدا، کار جهان را جهان آن روز راحت را تلف کرد که رسم دوستی را برطرف کرد نه تنها دوست…
شمارهٔ ۳ - حکایت مردی که آب در شیر می کرد
شنیدم حیله پردازی ز احشام که در تزویر بودش چون فلک نام چو خیل اخترانش گله‌ای بود کزان خوردی چو طفلان شیر مقصود خجسته گله…
شمارهٔ ۴ - در قحط سال
ز بس شد فعل بد، غماز چون مشک جهان را شد دماغ آخر ازان خشک ز خشکی سرو آمد بر لب جو به پیچ و تاب همچون شاخ آهو تفاوت نیست …
شمارهٔ ۵ - جنگ هاجو
بیا بلبل که ایام بهار است گلستان خوش تر از آغوش یار است صف آرا شد چمن از بید و شمشاد علمدار سپاهش سرو آزاد بهار از جنگ د…
شمارهٔ ۶ - وصف و ذم فرس
بود در زیر زینم بادپایی نه اسبی، بلکه شوخ دلربایی اسیر کاکلش خوبان دلجو گرفتار خم فتراکش آهو به رنگ نیلگون خود را نموده …
شمارهٔ ۷ - تصویرپردازی خیالی از مردی شکمباره به عنوان تمهیدی برای مدح اسلام خان و توصیف سفره نعم او
خامه‌ام برخلاف عادت خویش سفله‌ای را کشیده است به پیش آن کج اندیشه‌ای که همچو کمان بسته دایم برای جنگ میان وان میانی که ک…
شمارهٔ ۸ - قضا و قدر
شنیدم روزی از خونابه نوشی چو گل از پاره ی تن خرقه پوشی نه فکر زندگی او را، نه مرگی چو سرو آزاده ی بی شاخ و برگی در معنی …
شمارهٔ ۹ - داستان حاتم طایی
بسم الله الرحمن الرحیم هست عصای ره طبع سلیم راوی افسانه ی اهل کرم طوطی پر ریخته، یعنی قلم نقل کند کز پی سامان کار قافله …
شمارهٔ ۱۰ - روی مگردان ز کرم
ای چو گل افکنده هوس های تو بر سر زر، لرزه بر اعضای تو داری اگر اصل چو در یتیم روی مگردان ز کرم چون سلیم