شمارهٔ ۲۲۷

از صائب در دیوان اشعار - متفرقات

کسی تا کی برای رزق دل بر آسمان بندد؟

به جاب آب، آب رو به جوی کهکشان بندد

ز بس تلخ است کامم از حدیث تلخ، حیرانم

که چون با راستی نی را شکر در استخوان بندد

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۲۲۶

بعدیشمارهٔ ۲۲۸

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید