مثنویات

از مجموعه اشعار سعدی شیرازی در مواعظ

دسته‌بندی

۴۶

شعر

فهرست اشعار

ای چشم و چراغ اهل بینش مقصود وجود آفرینش صاحب دل لاینام قلبی مهمان أبیت عند ربی در وصف تو لانبی بعدی خود وصف تو و زبان س…

همه را ده چو می‌دهی موسوم نه یکی راضی و دگر محروم خیر با همگنان بباید کرد تا نیفتد میان ایشان گرد کانچه در کفه‌ای بیفزای…

عدل و انصاف و راستی باید ور خزینه تهی بود شاید نکند هرگز اهل دانش و داد دل مردم خراب و گنج آباد پادشاهی که یار درویشست پ…

نظر کن درین موی باریک سر که باریک بینند اهل نظر چو تنهاست از رشته‌ای کمترست چو پر شد ز زنجیر محکمترست

نخست اندیشه کن آنگاه گفتار که نامحکم بود بی‌اصل دیوار چو بد کردی مشو ایمن ز بدگوی که بد را کس نخواهد گفت نیکوی

چه نیکو گفت ابراهیم ادهم چو ترک مُلک و دولت کرد و خاتم ‌«نباید بستن اندر چیز و کس دل که دل برداشتن کاری‌ست مشکل‌»

یکی را دیدم اندر جایگاهی که می‌کاوید قبر پادشاهی به دست از بارگاهش خاک می‌رفت سرشک از دیده می‌بارید و می‌گفت ندانم پادشه…

چه سرپوشیدگان مرد بودند که گوی نخوت از مردان ربودند تو با این مردی و زورآزمایی همی ترسم که از زن کمتر آیی

نکویی گرچه با ناکس نشاید برای مصلحت گه گه بباید سگ درنده چون دندان کند تیز تو در حال استخوانی پیش او ریز به عرف اندر جها…

نمیرد گر بمیرد نیکنامی که در خیلش بود قائم مقامی چو در مجلس چراغی هست اگر شمع بمیرد، همچنان روشن بود جمع

۱/۵