شمارهٔ ۶

از ابوالفرج رونی در دیوان اشعار - رباعیات الحاقی

تا جان مرا باده مهرت سوده است

جان و دلم از رنج غمان آسوده است

گر باده به گوهر اصل شادی بوده است

پس چون که ز باده تو رنج افزوده است

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۵

بعدیشمارهٔ ۷

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید