شمارهٔ ۱۷۲

از امیر پازواری در دیوان اشعار - دوبیتی‌ها

نَدوُمَه چِشی (چه شی) بووَم که لٰالْ بئیمِهْ

انگِشْتِ کِلُو بیمٰا، زِغالْ بئیمِهْ

اِسٰا که شِهْ خویِ جٰا بیدارْبئیمِهْ

بی مزِّه مزیِّرْ، بیمٰا، بیغارْ دئیمِهْ

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۱۷۱

بعدیشمارهٔ ۱۷۳

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید