شمارهٔ ۲۹۰

از اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات - الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید

هر لقمه که آلوده بود قی به از آن

بی خود به تواضع آردت می به از آن

نیکی و غرور دور دارد زخدای

بد بودن و اعتراف در پی به از آن

وجود ندارد

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...