شمارهٔ ۱

از عمان سامانی در گزیدهٔ اشعار - رباعیات

آتشی دوش ز رخساره برافروخته بود

دیده گر آب نمی ریخت مرا سوخته بود

گفت «عمان » ز چه رو دم نزنی ز آتش عشق

گفتم آن کس که دلم سوخت لبم دوخته بود

بازگشت به فهرست

وجود ندارد

بعدیشمارهٔ ۲

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید