پرش به محتوای اصلی
اثر

حساب کاربری

غزل شمارهٔ ۱۶۷۶

از مولانا در دیوان شمس - غزلیات

عاقبت ای جان‌فزا نشکیفتم
خشم رفتم بی‌شما نشکیفتم
در جدایی خواستم تا خو کنم
راستی گویم‌، جدا نشکیفتم
کی شکیبد خود کهی از کهربا‌؟
کاهم و از کهربا نشکیفتم
هر جفاکش طالب روز وفاست
من جفاکش از وفا نشکیفتم
نرم نرمک گویدم بازآمدی
گویمش ای جان ما نشکیفتم
ای دل و ای جان و چشم روشنم
بی‌پناه توتیا نشکیفتم
بر سرم می‌زد که دیدی تو سزا
ناسزایم ناسزا نشکیفتم
آزمودم مردگی و زندگی
در فنا و در بقا نشکیفتم
مطربا این پرده گو بهر خدا
ای خدا و ای خدا نشکیفتم

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید