شمارهٔ ۷۶

از امیر معزی نیشابوری در رباعیات

گر ابر به جود خویشتن را چو تو خواند

فراش تو بود او همی‌گرد نشاند

هر چند بسی‌ گهر پراکند و فشاند

آخر گهرش نماند و بی‌کار بماند

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۷۵

بعدیشمارهٔ ۷۷

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید