از ازل نوشته [۳۴-۲۶]

از مجموعه اشعار خیام نیشابوری در ترانه‌های خیام (صادق هدایت)

دسته‌بندی

شعر

فهرست اشعار

بر لوحْ نشانِ بودنی‌ها بوده‌ است پیوسته قلم ز نیک و بد فرسوده‌ است در روز ازل هر آنچه بایست بداد غم خوردن و کوشیدنِ ما ب…

چون روزی و عمر، بیش‌ و کم نتْوان‌ کرد، خود را به کم و بیش دُژَم نتْوان‌ کرد کار من و تو چنانکه رای من و توست از موم به د…

افلاک که جز غم نفزایند دگر نَنْهَند به جا تا نربایند دگر ناآمدگان اگر بدانند که ما از دَهْر چه می‌کشیم، نایند دگر

ای آنکه نتیجهٔ چهار و هفتی، وز هفت و چهار دایم اندر تَفْتی، می خور که هزار باره بیشت گفتم: باز آمدنت نیست، چو رفتی، رفتی…

* تا خاکِ مرا به قالب آمیخته‌اند، بس فتنه که از خاک برانگیخته‌اند؛ من بهتر ازین نمی‌توانم بودن کز بوته مرا چنین برون ریخ…

* تا کی ز چراغِ مسجد و دودِ کُنِشْت؟ تا کی ز زیانِ دوزخ و سودِ بهشت؟ رو بر سر لوح بین که اُستادِ قضا اندر ازل آنچه بودنی…

* ای دل چو حقیقتِ جهان هست مَجاز چندین چه بَری خواری از این رنجِ دراز؟ تن را به قضا سپار و با درد بساز کاین رفته قلم زِ …

در گوشِ دلم گفت فلک پنهانی: حُکمی که قضا بُوَد ز من می‌دانی؟ در گردشِ خود اگر مرا دست بُدی، خود را برهاندمی ز سرگردانی

نیکی و بدی که در نهادِ بشر است شادی و غمی که در قضا و قدر است با چرخ مکن حواله کاندر رَهِ عقل چرخ از تو هزار بار بیچاره‌…