پرش به محتوای اصلی
اثر

حساب کاربری

رباعی شمارهٔ ۳۹

از خلیل‌الله خلیلی در رباعیات

طفلی بودم غنوده بر بستر ناز
برخاست ز دور نغمه های دمساز
تا گوش نهادم نه صدا بود و نه ساز
ای شور جوانی! تو کجا رفتی باز

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید