پرش به محتوای اصلی
اثر

حساب کاربری

شمارهٔ ۳۰۲

از خواجوی کرمانی در دیوان اشعار - صنایع الکمال - سفریات - رباعیات

آن موی میان که تا میان دارد موی
از مردم چشم من نهان دارد روی
گفتم سر زلف تو پراکنده چراست
گفتا که سخنهای پراکنده مگوی

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید