پرش به محتوای اصلی
اثر
اثر

حساب کاربری

رباعی شمارهٔ ۱۴۵

از خاقانی شروانی در دیوان اشعار - رباعیات

رخسار تو را که ماه و گل بنده بود
لشکرگه آن زلفِ سرافکنده بود
زلفت به شکار دل پراکند آری
لشکر به شکارگه پراکنده بود
بازگشت به فهرست

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید