شمارهٔ ۳۲۴

از کمال‌الدین اسماعیل در رباعیات

دیدی که دگر بی رخ آن سرو بلند

آمد گل و بلبل بر او رخت افکند

ای بیهده گوی مست، بسیار مگوی

وی شوخ دهادن دریده، بر خویش مخند

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۳۲۳

بعدیشمارهٔ ۳۲۵

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید