شمارهٔ ۱۱۷

از کمال‌الدین اسماعیل در رباعیات

این خشک گیا که زرد چون روی منست

ریزنده و جای جای جون موی منست

و ایت طاق پل شکسته و آب روان

گویی که مثال چشم و ابروی منست

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۱۱۶

بعدیشمارهٔ ۱۱۸

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید