شمارهٔ ۹۴

از جویای تبریزی در دیوان اشعار - رباعیات

غرق است به بحر جرم تا گردن من

شرمنده بود دلم ز بد کردن من

ای کاش که هر نقش قدم چون سوزن

چاهی شود از بهر فرو رفتن من

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۹۳

بعدیشمارهٔ ۹۵

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید