شمارهٔ ۱۷

از جویای تبریزی در دیوان اشعار - رباعیات

این سرو قد تو گلبن امید است

خال سیهت مردم چشم دید است

ابروی تو مصرع هلال عید است

رخسار تو حسن مطلع خورشید است

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۱۶

بعدیشمارهٔ ۱۸

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید