پرش به محتوای اصلی
اثر

حساب کاربری

بخش ۲۲۰ - سحرگاهان که روشن شد در و دشت

از اقبال لاهوری در ارمغان حجاز

سحرگاهان که روشن شد در و دشت
صدا زد مرغی از شاخ نخیلی
فروهل خیمه ای فرزند صحرا
که نتوان زیست بی ذوق رحیلی

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید