شمارهٔ ۲۶۵

از حزین لاهیجی در غزلیات ناتمام

قناعت چون گهر، با ساغر و مینای خودکردم

چو چشم خوش نگاهان، مستی از صهبای خود کردم

نمی آید ز رشک، از سینه تا لب هرگز آوازم

دلم هر شیونی می خواست در صحرای خود کردم

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۲۶۴

بعدیشمارهٔ ۲۶۶

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید