پرش به محتوای اصلی
اثر

حساب کاربری

شمارهٔ ۱۱۵ - رباعی

از حافظ شیرازی در اشعار منتسب

گل را دیدم نشسته بر تخت شهی
گفتا بشنو راستی از مرد رهی
من طفلم و بی گنه مرا می‌سوزند
ای وای به تو که پیری و پر گنهی

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید