شمارهٔ ۱۸

از قطران تبریزی در دیوان اشعار - رباعیات

بالات بود بسان سروان بهشت

با خال تو خال حور فردوسی زشت

رضوان که همی عنبر زلف تو سرشت

یک نقطه همی چکید و بستوده بهشت

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۱۷

بعدیشمارهٔ ۱۹

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید