پرش به محتوای اصلی
اثر

حساب کاربری

بخش ۲۴ - غزل

از محمد بن عمادالدین خراسانی در روضة المحبین

از ما طمع وصال داری
الحق هوسی محال داری
وصلم نتوان به خواب دیدن
این چیست که در خیال داری
جایی که صبا گذر ندارد
آیا تو کجا مجال داری
هیهات که کوه برنتابد
این غم که تو احتمال داری
گر خود به مثل چو کوه گردی
کی طاقت این جمال داری
آشفته و تیره‌حال باشی
تا میل به زلف و خال داری
چند اختر بخت خویشتن را
در عقده این وبال داری

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید