پرش به محتوای اصلی
اثر

حساب کاربری

شمارهٔ ۴

از دقیقی طوسی در ابیات پراکنده

میِ صافی بیار ای بُت که صافی است
جهان از ماه تا آن‌جا که ماهی است
چو از کاخ آمدی بیرون به صحرا
کجا چشم افکنی دیبای شاهی است
بیا تا می خوریم و شاد باشیم
که هنگام می و روز مناهی است

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید