شمارهٔ ۱۳۰ - ایضاله

از انوری ابیوردی در دیوان اشعار - مقطعات

ای ز جانم عزیزتر خاکی

گر زمین عطف دامن تو برفت

از تو باز آمدن که یارد خواست

عذر این آمدن که داند گفت

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۱۲۹ - مطایبه در عذر مستی

بعدیشمارهٔ ۱۳۱ - صفی‌الدین موفق هیزمی به انوری وعده کرد و حکیم غلام خود را به طلب آن فرستاد چون به وعده وفا نکرد این قطعه در هجو او گفت

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید